شرح مقاله

امام و رفع حصر

امام و رفع حصر

 سه دهه از فرمان امام می گذرد؛ اما «آبادانِ»مسکن، نه تنها رفع حصر نمی شود؛ بلکه دانشجویانی که امام درد دل خود را در اردیبهشت 58 به میان آن ها برده بود؛ به قول برادر عزیزمان«فرقِ کیوی را با پیام حساب صد امام» نمی دانند. کلیدِ مسکن مهر که پاسخی هرچند کوچک به مطالبه ی امامِ نود و نه درصدی ها بود؛ در دستان آقای وزیری که آن را مزخرف می خواند قفل می شود

   یادداشت// میر مهدی اسدی، سخنگوی تشکل آرمان دانشگاه آزاد و عضو شورای مرکزی مجمع دانشجویان عدالتخواه شیراز

 

«شرحی بر بیانات صریح و سریع برادرم حسین شهبازی در برنامه ثریا به رغم تمامی سانسورها»

من منتظرم که این حصر آبادان از بین برود. و [هشدار] می‌دهم به پاسداران، قوای انتظامی و فرماندهان قوای انتظامی که باید این حصر شکسته بشود؛ #مسامحه نشود در آن، حتماً باید شکسته بشود. فکر این نباشند که ما اگر اینها هم آمدند، بیرونشان می‌کنیم. اگر اینها آمدند، #خسارات بر ما وارد می‌کنند. نگذارند اینها بیایند در آبادان وارد بشوند
امام خمینی 14 آبان 59

 

از فرمان امام در 14 آبان 59 تا برآورده شدن خواسته ی امام در مهر 60؛ کمتر از یک سال طول کشید. چون امام گفته بود باید شکسته شود؛ بسیجی های خمینی، خواب را بر چشمان خود حرام کردند تا امرِ امام روی زمین نماند. امام اما، در چند برهه ی تاریخی دیگر نیز بایدهایی را برای پیروانش به یادگار می گذارد؛ از جمله در 20 فروردین 58 و درست یک هفته بعد از رای آری مردم به جمهوری اسلامی، بایسته ای جدید را فراروی انقلابیون می گذارد «همه محرومان باید خانه داشته باشند» امام در پیام تاسیس حساب صد؛ ضمن تبیین ضرورت توجه حکومت به حق مسکن، با انتقاد از رژیم طاغوت می فرماید:

 

« در رژیم منفور پهلوی مسئله مسکن یکی از مصیبت بارترین مشکلات اجتماعی مردم ما بود. بسیاری از مردم در اسارت تهیه یک قطعه زمین و داشتن یک لانه بودند، و چه بسا تمام عمرشان را زیر بار #بانکها و سودجویان و غارتگران به سر می‌بردند تا بتوانند پناهگاهی را برای خود و فرزندانشان دست و پا کنند. قشر عظیمی از مستضعفان جامعه هم بکلی از داشتن خانه محروم بودند و در زوایای #بیغوله ‌ها و اتاقکهای #تنگ و #تاریک و #خرابه ‌ها به سر می‌بردند؛ و چه بسا قسمت مهمی از درآمد ناچیزشان را بایستی برای‌ اجاره آن بپردازند؛ و این میراث شوم برای ملت ما باقی مانده و اکنون جامعه ما با چنین مصیبتی دست به گریبان است. نظام اسلام چنین #ظلم و #تبعیضی را تحمل نخواهد کرد؛ و این از حداقل [حقوق‌] هر فرد است که باید مسکن داشته باشد.

 

مشکل زمین باید حل شود و همه بندگان #محروم خدا باید از این موهبت الهی استفاده کنند.
همه محرومان باید خانه داشته باشند. هیچ کسی در هیچ گوشه مملکت نباید از داشتن خانه محروم باشد. بر #دولت_اسلامی است که برای این مسئله مهم چاره‌ای بیندیشد، و بر همه مردم است که در این مورد همکاری کنند.»
ده روز بعد امام در جمع عشایر غیور ضمن انتقاد از کسانی که صندوق های رای را آتش می زنند و حالا مقابل نهضت خانه سازی ایستاده اند زبان به گلایه می گشایند و می فرمایند:

 

«#آتش زدند صندوقهای ما را.  نمی‌خواستند که ملت به #رأی خودش یک امر ملی را، یک امر اسلامی را انجام بدهد. اینها را طرد کنید. اینها را از صفوف خودتان بیرون کنید. اینها هر روز با بهانه‌ هایی #کشاورزی ما را ساقط می‌خواهند بکنند. با بهانه‌هایی #صنعت ما را، کارخانه‌های ما را می‌خواهند تباه بکنند و به تباهی بکشند. فرهنگ ما را می‌خواهند نگذارند رشد بکند...
 چرا ما که می‌خواهیم#منزل (اشاره به پیام 100) برای مردم درست کنیم ، افتادند بین مردم و #فساد می‌کنند که نگذارند این کار بشود؟ اینها علامت این است که سوء نیت دارند، نمی‌خواهند این مملکت آرامش پیدا کند، نمی‌خواهند این مملکت رشد پیدا بکند؛ می‌خواهند به همین حال ضعف باقی باشد و مثل سابق بشود تا اینکه ذخایر ما را ببرند، تا اینکه فرهنگ ما را عقب نگه دارند، تا اینکه نگذارند انسان پیدا بشود در ایران»

 

امام یک ماه بعد درد دلِ خودش را از این جریان که خود را مقابل 99 درصدی ها قرار داده اند؛ به جمع دانشجویان می آورد و می فرماید: «رفراندم یک امر ملی بود که همه ملت می‌خواستند. و ما دیدیم که نود و نه و نیم درصد ملت رأی دادند و نیم درصد تقریباً - رأی مخالف داد. در صورتی که همه اقشارشان با هم جمع شدند و رأی مخالف دادند، نیم درصد بود! یک چیزی که همه ملت می‌خواستند چرا اینها جلوگیری می‌کردند؟ یا حالا برای #مستضعفین می‌خواهند خانه درست بکنند؛ مردم می‌خواهند خانه درست کنند. زنها پولهایشان را دادند، زر و جواهراتشان را، اقشار مختلف و زیادی از خانمها آمده‌اند آن چیزهایی که در عمرشان ذخیره کرده‌اند، حالا برای این مستضعفین دارند می‌دهند که #خانه بسازند. اینها افتاده‌اند توی مردم با اقسام مختلفه برای جلوگیری از اینکه نشود این کار! چرا نشود؟ این مضر به حال مردم است؟! این برای آنهایی که شما می‌گویید ما برای آنها می‌خواهیم کار بکنیم، این برای آنها کار نیست؟!
نه مسئله این نیست؛ مسئله این است که اینها می‌خواهند که آرامش در ایران پیدا نشود، کاری انجام گرفته نشود. وقتی آرامش نشد و کار برای مردم انجام گرفته نشد، شلوغ می‌شود. وقتی شلوغ شد، آنها به مقاصد خودشان می‌رسند؛ آنهایی که اینها را مأمور کردند برای اینکه آن کارها را بکنند به مقصد خودشان می‌رسند. والّا خانه سازی برای مستضعفین و برای مردم کارمند و کارگر و سایر مردم یک چیز بدی هست؟! یک چیزی مخالف با - مثلاً - مصلحت ملت است یا نه، این موافق مصلحت ملت است؟! این را می‌خواهند جلوگیری بکنند. یا کشاورزی؛ آیا #کشاورزی برای مملکت ما یک چیزی مضرّی است که اینها می‌روند نمی‌گذارند بشود؟ یا کار کردن در کارخانه‌ها؛ راه افتادن کارخانه‌ها، این مضر است به حال ملت؟! اینها می‌خواهند آشوب کنند و دنبال این آشوب - شاید - به فکر این باشند که اگر آشوب کردند، در خارج دولتهایی که می‌خواهند. ما را #بچاپند، در خارج منعکس کنند که ایران خودش را نمی‌تواند #اداره کند، یکی باید برود اداره‌اش کند!»

 

سه دهه از فرمان امام می گذرد؛ اما «آبادانِ»مسکن، نه تنها رفع حصر نمی شود؛ بلکه دانشجویانی که امام درد دل خود را در اردیبهشت 58 به میان آن ها برده بود؛ به قول برادر عزیزمان«فرقِ کیوی را با پیام حساب صد امام» نمی دانند. کلیدِ مسکن مهر که پاسخی هرچند کوچک به مطالبه ی امامِ نود و نه درصدی ها بود؛ در دستان آقای وزیری که آن را مزخرف می خواند قفل می شود. ازقضا آقای وزیر چند سال قبل نماینده ی کسانی بوده است که با آتش زدنِ سطل زباله، قصد داشته اند صندوق های رای مردم را بسوزانند. همان قماشی که 58 می خواستند؛ صندوق های رای را بسوزانند و همان قماشی که 58 مخالف نهضت خانه سازی بودند.

 

همان هایی که به دنبال طرح نکاشت در کشاورزی هستند؛ چرخیدن چرخ کارخانه ها به دلالی آن ها صدمه می زند و دقیقا همان هایی که می گویند نمی توانیم و باید «مدیر» هم وارد کنیم. حتی کلمات هم با سال 58 فرقی نکرده است؛ تنها نکته ی ماجرا این است که ما نه کتاب می خوانیم و نه حافظه ی تاریخی خوبی داریم و البته آن هایی که کتاب می خوانند و حافظه ی تاریخیشان خوب است؛ در صداوسیما بعد از حدود یک دهه کارِ دانشجویی، فقط ده دقیقه فرصت دارند تا از اندیشه های سانسور شده ی خمینی رفع حصر کنند. با وجود این همه سانسور و دعوت به نگفتن و خفه خون گرفتن، این بی قراری ستودنی ست. که امیر علیه السلام می فرماید« خداوند از عالمان هر امتي عهد و پيمان گرفته است كه در برابر «سيري ظالم» و «گرسنگي مظلوم» سكوت نكنند»

 

 

انتهای پیام/

 

لطفا از ثبت ایمیل های جعلی خود داری کنید.